Í gær átti ég erindi í Bókabúð Máls og menningar (flott nafn þegar maður pælir aðeins í því). Ég skoðaði erlendu bækurnar á annarri hæð og mér varð litið til nokkrra bóka eftir Charles Bukowski en verslunin var greinilega að "plögga" hann vegna þess að bókunum var komið fyrir í sérstakri uppstillingarstandi. Maðurinn sem afgreiddi þarna spurði mig hvort mig vantaði aðstoð (aðstoð við hvað ... að skoða bækur?). Ég afþakkaði (gaurinn leit reyndar út eins og bandaríski rithöfundurinn Jonathan Franzen) en sagði síðan upp úr þurru ... "það er greinilegt að Bukowski er að seljast." "Já," sagði hann, "það eru alltaf einhverjir sem eiga sín Bukowski tímabil, alveg eins og lesendur eiga sín Kerouac tímabil."
Mér fannst þetta svolítið undarlegt að afgreiða þessa fínu höfunda sem "tímabils höfundar." Fyrir mér er Kerouac sígildur og hann höfðar til mín jafnmikið í dag eins og hann gerði þegar ég las hann fyrst um tvítugt. Góðir rithöfundar eiga ekki tímabil, þeir einfaldlega ... eru.
Því er við að bæta að ég er alls ekki að dissa Franzen lúkkalækkið. Við höfum átt fáeinar góðar samræður um bækur og rithöfunda (þó fannst mér spaugilegt að hann ráðlagði mér að lesa bækur Hunters S. Thompsons án þess að hann hafði sjálfur lesið þær).
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
1 ummæli:
Ég átti Bukowski-tímabil í kringum 25 ára aldurinn og nýt þess ekki nærri því eins mikið að lesa hann núna og ég gerði þá. Ég var blown away á sínum tíma og kannski ekki sanngjarnt að ætlast til að lesturinn skili alltaf sömu áhrifunum.
Þetta sama má reyndar segja um fleiri höfunda. Til dæmis HST. Ég las hann upp til agna fyrir svona fimm árum síðan. Keypti svo eina af hans síðustu bókum um daginn, Kingdom of fear, og gafst upp á blaðsíðu hundrað og tuttugu. Mér finnst líklegt að ég hefði svolgrað henni í mig á HST tímabilinu.
Jón.
Skrifa ummæli